Τι με έπιασε κι εμένα νυχτιάτικα... Δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, σκέψεις με γυροφέρνουν σαν πολύβουες μέλισσες και ένας διάχυτος συγγραφικός οίστρος με κυριεύει...
"Νιώθω γριά" είπα στην ψυχολόγο μου... Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα γερασμένη, κατάκοπη, κουρασμένη... Λες και κάπου κρύφτηκε η ευτυχία μου και με εξουθένωσε ψάχνοντας την...
Είναι κάποιες φορές που σκέφτομαι πόσο αχάριστη είμαι από τη ζωή! Από το Θεό ή τις συμπαντικές συνωμοσίες Του. Θυμάμαι την ζήλια μου όταν ήταν έγκυος η Χριστίνα.... Καλή ζήλια, με την έννοια του θαυμασμού, όχι φθονερή και πικρόχολη! Όταν το εξομολογήθηκα στον άντρα μου, μου λέει: μην το βλέπεις έτσι, αυτοί μπορεί να ζηλεύουν τη δική μας ευτυχία... Ίσως είχε δίκιο...
Την ευτυχία δεν την ζωγραφίζεις σε καμβά, δεν τη βάζεις σε κορνίζα και δεν κάθεσαι να την κοιτάς από μακριά... Σε κορνίζα μπαίνει άνετα η κατάθλιψη.... Την ευτυχία τη ζεις, ξυπνάς το πρωί, της λες καλημέρα, την αγκαλιάζεις, χουζουρεύεις μαζί της, πίνετε μαζί καφέ, της σκας και ένα καυτό φιλί και πας στη δουλειά σου!
Η ευτυχία σου χαμογελά στο καθρεφτάκι του αυτοκινήτου καθώς περιμένεις στο φανάρι το πράσινο, στο πάρκινγκ, σε ένα τραγούδι που σιγοπαίζει στο ραδιόφωνο, σε ένα καφέ με δυο φίλους!
Και το βράδυ καθώς γυρνάς, ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και σε περιμένει καυτή... Έτοιμη να σ' τα δώσει όλα και να διαλυθεί μεσα στα χέρια σου.
Δεν τη ζηλεύεις στα χέρια άλλων γιατί πολύ απλά η ευτυχία τους δεν ήταν ποτέ δικιά σου γκόμενα... κι αλήθεια η μεγαλύτερη νίλα είναι να την φαντασιωθείς. Ψηλή, ξανθιά, με μεγάλα βυζιά και καμπύλες.... κι αν σου βγει μελαχρινή, κοντούλα και φλατ? Τι γίνεται?
Την ευτυχία μας, δεν τη φτιάχνουμε οι ίδιοι οπως συνήθως λένε, δεν τη ψάχνουμε όπως οι γεροντοκόρες το γαμπρό, και δεν την αγνοούμε... Έχουμε τα μάτια μας ορθάνοικτα και την ψυχή μας απεγκλωβισμένη από στερεότυπα και προχωράμε!
Συνήθως θα τη βρούμε στα αριστερά, κάπου κοντά στην καρδιά μας!
"Νιώθω γριά" είπα στην ψυχολόγο μου... Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα γερασμένη, κατάκοπη, κουρασμένη... Λες και κάπου κρύφτηκε η ευτυχία μου και με εξουθένωσε ψάχνοντας την...
Είναι κάποιες φορές που σκέφτομαι πόσο αχάριστη είμαι από τη ζωή! Από το Θεό ή τις συμπαντικές συνωμοσίες Του. Θυμάμαι την ζήλια μου όταν ήταν έγκυος η Χριστίνα.... Καλή ζήλια, με την έννοια του θαυμασμού, όχι φθονερή και πικρόχολη! Όταν το εξομολογήθηκα στον άντρα μου, μου λέει: μην το βλέπεις έτσι, αυτοί μπορεί να ζηλεύουν τη δική μας ευτυχία... Ίσως είχε δίκιο...
Την ευτυχία δεν την ζωγραφίζεις σε καμβά, δεν τη βάζεις σε κορνίζα και δεν κάθεσαι να την κοιτάς από μακριά... Σε κορνίζα μπαίνει άνετα η κατάθλιψη.... Την ευτυχία τη ζεις, ξυπνάς το πρωί, της λες καλημέρα, την αγκαλιάζεις, χουζουρεύεις μαζί της, πίνετε μαζί καφέ, της σκας και ένα καυτό φιλί και πας στη δουλειά σου!
Η ευτυχία σου χαμογελά στο καθρεφτάκι του αυτοκινήτου καθώς περιμένεις στο φανάρι το πράσινο, στο πάρκινγκ, σε ένα τραγούδι που σιγοπαίζει στο ραδιόφωνο, σε ένα καφέ με δυο φίλους!
Και το βράδυ καθώς γυρνάς, ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και σε περιμένει καυτή... Έτοιμη να σ' τα δώσει όλα και να διαλυθεί μεσα στα χέρια σου.
Δεν τη ζηλεύεις στα χέρια άλλων γιατί πολύ απλά η ευτυχία τους δεν ήταν ποτέ δικιά σου γκόμενα... κι αλήθεια η μεγαλύτερη νίλα είναι να την φαντασιωθείς. Ψηλή, ξανθιά, με μεγάλα βυζιά και καμπύλες.... κι αν σου βγει μελαχρινή, κοντούλα και φλατ? Τι γίνεται?
Την ευτυχία μας, δεν τη φτιάχνουμε οι ίδιοι οπως συνήθως λένε, δεν τη ψάχνουμε όπως οι γεροντοκόρες το γαμπρό, και δεν την αγνοούμε... Έχουμε τα μάτια μας ορθάνοικτα και την ψυχή μας απεγκλωβισμένη από στερεότυπα και προχωράμε!
Συνήθως θα τη βρούμε στα αριστερά, κάπου κοντά στην καρδιά μας!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου