Τα χρόνια
του άντρα του "πολλά βαρύ" πέρασαν. Το
πρότυπο του νταή ψιλοθάφτηκε και στις
τρέντυ μέρες μας η πιο must κατηγορία
αρσενικού είναι αυτή του metro-sexual. Η
γυναίκα επαναστάτησε και ξετίναξε τον
ζυγό, τα μαγαζιά και τις πιστωτικές
κάρτες, κι από κυρά του σπιτιού έγινε
κυρία με τα όλα της. Με τα φρου φρού της
και τα αρώματα της. Κι ο άντρας προσπάθησε,
και καταβάλλει υπεράνθρωπη προσπάθεια
ακόμα να προσεγγίσει το ασαφές και
απροσδιόριστο metro-sexual προφίλ του.
Κι όταν
λοιπόν αναρωτήθηκα “τι στο καλό είναι
ο metro-sexual” διαπίστωσα πως ναι! Και ο
άντρας χρειάζεται την ενυδατική του,
την full body χαλάουα του, τον καθαρισμό
του, το μανικιούρ του, το πεντικιούρ
του, τα spa του βρε αδερφέ. Ο μπαρμπέρης του πέθανε και πλέον έχει τον δικό του
προσωπικό κομμωτή γιατί αυτό προστάζουν
οι καιροί. 'Ετσι πρέπει, έτσι επιβάλλεται.
Κάπου εδώ
όμως, χάσαμε το μέτρο, χάσαμε τα όρια,
χάσαμε τα μυαλά μας και τελικά χάσαμε
το παιχνίδι. Δεν θα μιλήσω για τον άντρα
“κυνηγό” που αποτελεί είδος προς
εξαφάνιση. Ούτε καν για τον άντρα που
επέλεξε άλλη σεξουαλική πορεία. Θα
μιλήσω για αυτόν που έχασε το μέτρο, το
ήθος, τις αξίες, τον εαυτό του.
Δεν είμαι
σίγουρη, μα κατά βάθος νιώθω πως έχασε
τον αντρισμό του, και το κατάλαβε και
προσπαθώντας να τον ξαναβρεί χάθηκε
στην πορεία. Σηκώθηκε βράδυ από το σπίτι
του, άφησε την οικογένεια του και πλήρωσε
φθηνά για να βρει τον αντρισμό του στα
σκέλια ενός αγοραίου έρωτα. Και κατάλαβε
πως δεν ήταν αρκετό και το επόμενο βράδυ
ξανάφυγε απ' το σπίτι του και βγήκε για
ένα ποτό, για ένα βλέμμα, για ένα φλερτ,
για ένα πήδημα. Και κατάλαβε πως κι αυτό
δεν ήταν αρκετό και το επόμενο βράδυ
βρήκε μια μικρούλα, μικρή και άβγαλτη.
Την πήγε βόλτα με το ακριβό του αμάξι.
Της αγόρασε ακριβά φορέματα, κι ακριβά
κοσμήματα. Την πήγε σε ακριβά εστιατόρια
και φθηνά ξενοδοχεία και της πήρε την
ακριβή της παρθενιά που κάθε τόσο αυτή,
την πούλαγε για μια ακριβή ζωή. Κι είδε
πως ο αντρισμός του δεν χάθηκε.
Πως κάτω
από την ενυδατική κρέμα και την full body
χαλάουα υπήρχε ένας άντρας βαρύς και
που η μικρούλα τον ξεσκέπαζε με κόλπα
περίτεχνα!!! Και σκέφτηκε πως δεν μπορεί
να μένει σε μια ζωή που ημέρα με την
ημέρα τον έκανε λιγότερο άντρα. Έτσι
χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι σαν
άντρας πια, κι είπε φεύγω. Κι έφυγε. Για
πάντα. Αφήνοντας πίσω, την ευνουχισμένη
μετροσέξουαλ ζωή του, την οικογένεια
του, τα παιδιά του. Πήρε μαζί του την
ενυδατική του.
Τα χρόνια πέρασαν, κόσμος ήρθε, κόσμος έφυγε, η κρίση μπήκε και μεγάλωνε και έκατσε στην βαθιά "λέιζι μπόι" και θρονιάστηκε, τελείωσαν τα λεφτά, στέρεψαν οι τσέπες, άδειασε και το τελευταίο βαζάκι ενυδατικής, πού καιρός για χαλάουα, μας τελείωσε κι η μικρούλα.
Οι κλήσεις στο κινητό, πια φθάνουν από περιποιημένους κουστουμάτους καλούντες, από βυθισμένα στα χρέη, τραπεζικά ιδρύματα, που ανακεφαλαιώνονται εξ ιδίων πόρων, που πιέζουν τους απλούς χρεώστες, που καταπιέζουν καταχρεωμένους, που φέρνουν οικογένειες στα όρια τους και πέρα από αυτά.
Αναλόγως, το ποτηράκι whiskey on the rocks, συνοδεία με το εκλεκτής ποιότητας πούρο Αβάνας, έδωσε τη θέση του στην παράδοση, ρεαλιστική και μεταφορική. Βυθίζονταν οι σκέψεις στη Ζιβανία, βούλιαζε στο πάτο του μπουκαλιού η ζωή του. Αυτό που ήξερε να κάνει καλά πλέον δεν έπιανε, τόπο. Αποφάσισε να κτυπήσει σαν "γυναικούλα" την πόρτα της γυναίκας του. Τον έδιωξε κακήν κακώς.
Η ιστορία του δεν τελειώνει εδώ... Ο ξεπεσμός του δεν έχει όρια. Ή μήπως κάνω λάθος; Η αληθινή ιστορία του μόλις αρχίζει!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου